Quiero perderme en tus brazos
amor,
y saber que, en realidad,
nunca he estado menos perdida.
Dejarme caer en tu pecho
y escuchar tu latido acelerado
pidiendo un beso a gritos.
Sentir tu respiración
acariciando mi piel y mis sentidos.
Porque da igual que estés lejos,
ahora ya no estoy sola:
Mi boca se llena de tu nombre,
y mi alma de tu amor
Tumbémonos desnudos
a cumplir sueños rojos y violetas.
Rojos, como el Sol cuando se acuesta.
Violetas de anhelos impuros.
Vamos a ruborizar al diablo
jugando sin inocencia,
que el alba desespera
por hallarnos enredados...
domingo, 15 de mayo de 2016
domingo, 1 de mayo de 2016
20/09/15
¿Y qué es lo que me queda?
¿Qué me queda? Es la pregunta
cuando mi piel se craquela
y todo el dolor se filtra.
¿Qué es lo que me queda
cuando me faltan tus manos
para recoger las piezas caídas?
Me queda el alma incompleta.
Me queda la soledad desnuda.
Me queda la noche vacía.
Nos quedamos. Yo, y mis dudas.
¿Qué me queda? Es la pregunta
cuando mi piel se craquela
y todo el dolor se filtra.
¿Qué es lo que me queda
cuando me faltan tus manos
para recoger las piezas caídas?
Me queda el alma incompleta.
Me queda la soledad desnuda.
Me queda la noche vacía.
Nos quedamos. Yo, y mis dudas.
martes, 8 de noviembre de 2011
E volve unha e outra vez á rutina doutro día morno, tépedo e canso.
E foxe dos sentidos que che alertan da dor e do fume. Ignora o ruído, imaxina a música.
Todo o que hai está dentro, nada existe fóra da realidade.
Somos tal e como somos
Pensamos como pensamos.
Existimos como existimos, non doutra maneira.
Non podes cambiar a túa percepción, a túa percepción pode cambiarte.
Durme baixo un teito opaco.
Non coñezas nada senón a ti mesmo, e nin sequera a ti mesmo te coñezas, pois poderías odiarte demasiado como para seguir vivindo coa túa persoa.
Non saias do camiño, pois ser distinto doe demasiado. Non soportarás os xuízos. Non te convencerás a ti mesmo.
Volve ao rabaño.
E volve outra vez á rutina doutro día morno, tépedo e canso.
E foxe dos sentidos que che alertan da dor e do fume. Ignora o ruído, imaxina a música.
Todo o que hai está dentro, nada existe fóra da realidade.
Somos tal e como somos
Pensamos como pensamos.
Existimos como existimos, non doutra maneira.
Non podes cambiar a túa percepción, a túa percepción pode cambiarte.
Durme baixo un teito opaco.
Non coñezas nada senón a ti mesmo, e nin sequera a ti mesmo te coñezas, pois poderías odiarte demasiado como para seguir vivindo coa túa persoa.
Non saias do camiño, pois ser distinto doe demasiado. Non soportarás os xuízos. Non te convencerás a ti mesmo.
Volve ao rabaño.
E volve outra vez á rutina doutro día morno, tépedo e canso.
lunes, 17 de octubre de 2011
Reloj
Odio el grito del reloj colgado en la pared.
Ese tictac quejumbroso que perfora el oído, sin descanso, golpe tras golpe.
Las agujas giran impasibles al controlado compás de un engranaje.
Pasividad infinita que me recuerda al mundo.
Ese tictac quejumbroso que perfora el oído, sin descanso, golpe tras golpe.
Las agujas giran impasibles al controlado compás de un engranaje.
Pasividad infinita que me recuerda al mundo.
jueves, 21 de abril de 2011
Aquí.
Aquí en la oscuridad
me siento protegida
de la luz que me muestra
todo lo que no he querido ser.
Me olvido de mi cuerpo
mi alma es mucho más hermosa
y aún lo pienso más ahora
que ya no la puedo ver.
Sólo siento este silencio
dentro, en lo más profundo
de éste, mi pequeño mundo
que comienza a renacer.
Serena constancia pura
de dulce tranquilidad
hoy te tengo aquí conmigo
dime ahora que no te irás.
viernes, 13 de agosto de 2010
Suscribirse a:
Entradas (Atom)